Generatiekloven in de Kerk?
De marienburgvereniging weet het zeker: Jonge orthodoxen leggen hun wil op aan ouderen. Een opmerkelijk verschijnsel. Een groep mensen die ooit zelf op de baricades stond om de wereld haar wil op te leggen, die er trots op was in conflict te zijn met de vorige generatie, en die daarbij enorm veel veranderingen in gang heeft gezet treedt nu in de rol van "de oude generatie". Toen zij zelf jong waren, was het goed, dapper, en wat al niet, om alles om te gooien. De verbeelding aan de macht, een tweede beeldenstorm.
Tegenwoordig ervaart diezelfde groep dat jongeren geen interesse meer hebben in hun boodschap. De Acht Mei Beweging ging ten onder aan desinteresse bij de jongeren. De Mariënburgvereniging blinkt evenmin uit door veel zichtbaarheid, of door veel jeugdig elan.
Een man als abt Baeten, één van de boegbeelden van deze groep, lijkt de strijdlust wat kwijt te zijn, en schrijft wat rancuneus over de generatie die na hem kwam: "De jongere generatie is bovendien door wetten en regels gevormd, terwijl de ouderen zich hebben laten vormen door het leven zelf."
Moet je daar blij mee zijn? Sommige mensen reageren er met onverholen sarcasme op, dus enige blijdschap roept het blijkbaar wel op. Aan de andere kant is de victorie misschien iets te vroeg uitgeroepen.
Wie van buiten naar het christendom kijkt, of wie als niet-katholiek christen naar de katholieke Kerk kijkt, moet zich wel haast verbazen. Al die strijd, al die boosheid, al dat verdriet dat mensen elkaar aandoen. En dan toch 2000 jaar blijven bestaan, ja zelfs de grootste religie op aarde vormen, en daarbinnen dan weer op afstand de grootste kerk.
Zou DAT zijn wat Jezus bedoelde met de woorden "dat ze allen één mogen zijn. Zoals U, Vader, in Mij bent en Ik in U, zo moeten zij in Ons zijn, zodat de wereld kan geloven dat U Mij hebt gezonden. " (Joh 17;21).
Misschien wel. Misschien is dat wel de kracht van het Christendom, en van de katholieke Kerk in het bijzonder: dat er eenheid mogelijk is in verdeeldheid. Dat op het fundament van Christus ruimte is voor een enorme variatie aan visies en meningen, die de gemeenschap voedt en doet groeien. De wereld verandert, en in de ontelbare stemmen en bewegingen binnen de Kerk, verandert de Kerk mee, terwijl ze diep wezenlijk toch hetzelfde blijft.
Toch zou het mooi zijn als het zou kunnen zonder al het verdriet dat we elkaar aan doen.
Tegenwoordig ervaart diezelfde groep dat jongeren geen interesse meer hebben in hun boodschap. De Acht Mei Beweging ging ten onder aan desinteresse bij de jongeren. De Mariënburgvereniging blinkt evenmin uit door veel zichtbaarheid, of door veel jeugdig elan.
Een man als abt Baeten, één van de boegbeelden van deze groep, lijkt de strijdlust wat kwijt te zijn, en schrijft wat rancuneus over de generatie die na hem kwam: "De jongere generatie is bovendien door wetten en regels gevormd, terwijl de ouderen zich hebben laten vormen door het leven zelf."
Moet je daar blij mee zijn? Sommige mensen reageren er met onverholen sarcasme op, dus enige blijdschap roept het blijkbaar wel op. Aan de andere kant is de victorie misschien iets te vroeg uitgeroepen.
Wie van buiten naar het christendom kijkt, of wie als niet-katholiek christen naar de katholieke Kerk kijkt, moet zich wel haast verbazen. Al die strijd, al die boosheid, al dat verdriet dat mensen elkaar aandoen. En dan toch 2000 jaar blijven bestaan, ja zelfs de grootste religie op aarde vormen, en daarbinnen dan weer op afstand de grootste kerk.
Zou DAT zijn wat Jezus bedoelde met de woorden "dat ze allen één mogen zijn. Zoals U, Vader, in Mij bent en Ik in U, zo moeten zij in Ons zijn, zodat de wereld kan geloven dat U Mij hebt gezonden. " (Joh 17;21).
Misschien wel. Misschien is dat wel de kracht van het Christendom, en van de katholieke Kerk in het bijzonder: dat er eenheid mogelijk is in verdeeldheid. Dat op het fundament van Christus ruimte is voor een enorme variatie aan visies en meningen, die de gemeenschap voedt en doet groeien. De wereld verandert, en in de ontelbare stemmen en bewegingen binnen de Kerk, verandert de Kerk mee, terwijl ze diep wezenlijk toch hetzelfde blijft.
Toch zou het mooi zijn als het zou kunnen zonder al het verdriet dat we elkaar aan doen.