De paasdrukte was voorbij. Meestal ga ik dan met collega's eten en bijpraten. Ik maakte het niet te laat deze keer, vanwege de Tridentijnse Mis op tweede paasdag. Je moet daar goed je hoofd bij gebruiken vanwege de uitgebreide rubrieken (liturgische aanwijzingen).

Het was de laatste keer dat diaken Lee meedeed. Hij gaat terug naar Engeland, zijn vaderland, omdat hij ziek is. In het ergste geval wil hij niet dat zijn vrouw alleen in Nederland achterblijft. We hadden eerste paasdag heel hartelijk afscheid van hem genomen in de Margarita Mariakerk. In de Reeshof komt dat nog (8 mei).

Het was niet erg druk, maar ik zag toch verschillende gezichten die ook bij de Donkere Metten waren geweest. Ik moest ze meesleuren naar de koffie na afloop, zo geraakt waren ze. Dat dit nog bestond! Hoe had ik het geleerd? Hoe vaak was dit?

Na koffie met appeltaart of cake met aardbeien (in beide gevallen met slagroom), begon het gesprek. Iedereen mocht iets vertellen over een voorwerp dat wat zei over zijn jeugdreligiositeit.

Een kinderbijbel, die iemand op de weg van het geloof had gezet.

Een foto van ouders, die het geloof hadden meegegeven.

Een Mariaprentje, gewonnen bij een marmottenwedstrijd en dat deed denken aan een moeder haar sterfbed, waarop ze had gezegd: 'Zelfs Maria heeft mij in de steek gelaten.'

Een pak bambix, omdat iemand leerde dat God het zag als een bord pap niet opgegeten werd.

Een wolfje, van een tante die had geleerd van de Indianen dat Gods geest in alle dingen aanwezig is.

Een aanstaande moeder vertelde iets over haar kostbaarste 'voorwerp', haar ongeboren baby die haar wereld klein maakte tot de zorg voor het kind na een lange tijd van studeren.en kruisje, nog een kinderbijbel en nog meer verhalen.

Het was een heel mooi middaggesprek in de zon. De mensen praatten rustig door, maar ik moest naar mijn familie.

Dat werd tijd na al die dagen. We gingen met zijn allen naar ons geboortedorp, Bakel, om te spelen en te picknicken bij de Zandse Berg. Dat sloot prachtig aan bij het thema van de dag. Nooit hoor je genoeg verhalen over hoe het vroeger was. Deels omdat je dingen vergeet, deels omdat je niet alles ineens hoort. Met een grote dankbaarheid ging ik weer naar huis. De kleinkinderen hadden genoten. Dit zijn er twee van.

Op de achtergrond, op het beeldscherm, het hoofd van Monseigneur Léonard, de aartsbisschop van Brussel, die een heel mooi interview weggaf over het afgelopen jaar.