Ik had net een poster van Hans Smolders op de koelkast geplakt, toen iemand binnenkwam en zei: 'Die kan er wel van af! Smolders stopt.' Ongelofelijk.

Ik had wel gehoord dat de nasleep van de Mall-kwestie Smolders had aangegrepen, maar stoppen? Dat had ik niet verwacht. Erg jammer.

Toen ik pas in Tilburg kwam was Smolders in de priesterkring alhier zeer verdacht. Dat is niet zo vreemd voor wie aanschuurt tegen linkse idealen. Iemand vond hem zelfs 'fascistoïde'. We herinneren ons nog de Hitlersnorretjes die bij de vorige ronde op de verkiezingsposters geklad waren. Zoiets blijft hangen.

Mijn eerste kennismaking met Smolders dateert van 2007, toen ik genomineerd was voor 'liberaal van het jaar', door de VVD. De gedachte erachter was: met zijn vroege klokgelui sluit pastoor Schilder aan bij de werkende mens. Ik herinner me nog hoe Smolders bij de samenkomst letterlijk uitstak boven zijn gesprekspartners. Een lange man, vriendelijk en belangstellend.

De volgende ontmoeting geschiedde op afstand, d.w.z. Smolders steunde mij toen de klokkenrel echt losbarstte. Hij kwam in de wijk navraag doen en vond het allemaal wel meevallen. Dat heeft hij later ook openlijk betuigd in de Raad. En dat het belachelijk was dat in een stad als Tilburg klokluiden niet meer mocht.

Daarna was het even stil, totdat medio 2009 de bel ging en Hans op de fiets voor de deur stond. Even vragen of de parochie geen plaats had voor de Voedselbank. Dat was echt iets voor de kerk, vond hij. Inderdaad. Dat is gebleken.

In het afscheidsinterview is de oprichter van LST duidelijk aangeslagen. Hij zegt nooit 'nooit', maar of hij de Tilburgse politieke arena nog ooit betreedt, is zeer de vraag. Erg jammer. Hier hadden we een volksvertegenwoordiger die op de bres sprong voor mensen, die het naadje van de kous wilde weten, die het niet deed voor het geld, die goede mensen om zich heen wist te verzamelen. Hij kende vooraf niet alle klappen van de zweep, maar dat had ook iets verfrissends.

We waren allemaal benieuwd hoeveel stemmen hij zou krijgen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Het was nog maar even. En nu dit. Een leeg gevoel overheerst. Zeker bij de medewerkers en de fans. Maar toch ook waardering is op zijn plaats. Deze man verdient een afscheid. Eigenlijk zouden degenen die op hem gestemd zouden hebben dat moeten aanbieden. Hopelijk ontstaat dan het gevoel: Zeg nooit 'nooit'.

Hans, heel veel sterkte, en hopelijk worden je gezondheid en je gezin weer wat je wilt dat ze zijn.

Uit Psalm 40:

Met groot vertrouwen heb ik op de Heer gehoopt en Hij sloeg acht op mij.

Hij heeft geluisterd naar mijn roepen, mij uit de modderpoel van leed gered.

Mijn voeten zette Hij op vaste grond, Hij gaf mijn schreden nieuwe kracht.

Hij legde in mijn mond een nieuwe gezang, een lied voor onze God.

Dan zullen allen die het zien God vrezen en hopen op de Heer.

Gelukkig hij die op de Heer zijn hoop stelt, niet op verwaanden en bedriegers let.