Ik had ze betrapt. Een paar jongens die na de zaterdagavondmis de kerk in renden, kabaal maakten en weer wegrenden. Een boeiend gesprek volgde.

'Wie van jullie heeft geschreeuwd in de kerk?', vroeg ik rustig. De vier jongens, leeftijd een jaar of 14, waren nogal onder de indruk. Ik droeg mijn zwarte toog. Het was donker en ze hadden niet verwacht dat ze aangesproken zouden worden. Ze logen dat de daders al om de hoek vertrokken waren. Ik nodige hen uit om eens binnen te komen kijken. Dat deden ze. Zo bang waren ze nu ook weer niet.

Bij de kerststal kwamen de vragen los. Tientallen vragen over het geloof. Ze vroegen me de oren van het hoofd. Toen ik hun vertrouwen had gewonnen, vroeg ik nog een keer wie er geschreeuwd had in de kerk. Ze zeiden het eerlijk. 'Jongens, wees altijd eerlijk. Als dat het enige is dat je van vanavond onthoudt, ben ik tevreden. Wie eerlijk is krijgt minder straf of soms helemaal geen straf. Maar oneerlijkheid maakt dingen alleen maar erger.' Toen we buiten een sigaretje gingen roken ging er vuurwerk af. Dat bracht me op een idee. Ik had nog vuurwerk in de auto liggen, dus ik gaf ze wat knallers. Dat vonden ze zo geweldig dat ze de volgende dag weer terug wilden komen. 'Wedden dat jullie er morgen niet zijn?' Inderdaad, ze waren er niet. Maar bij de Spaanse Mis waren ze er toch. Die deed ik toevallig (in het Latijn) omdat pater Bernard niet kon vanwege het slechte weer.

Afgelopen zaterdagavond waren de jongens er weer, ditmaal met een paar vrienden en vriendinnen erbij. Dat laatste zorgde er waarschijnlijk voor dat ze stoer wilden doen. Ze maakten storende geluiden tijdens de Mis. Toen ze na de Mis weer wat vuurwerk wilden, vertelde ik hen dat dat feest niet doorging. Ik was bedroefd dat ze zich misdragen hadden. Toen ik opnieuw vroeg wie die geluiden gemaakt hadden, zeiden ze het. In ieder geval een vooruitgang in eerlijkheid! Ik ben benieuwd of ze er volgende week weer zijn. Als je ze hoort praten, blijkt dat ze zo'n verknipte voorstelling hebben over het geloof en over mens-zijn, dat je er medelijden mee krijgt. De een had problemen op school, de ander had gescheiden ouders, weer een ander blowde. Maar stuk voor stuk goeie jongens waar iets van te maken valt.

Later in de week was ik op bezoek bij een van de families van de Spaanse Mis. Een mooi gezin waarbij de kinderen veel aandacht en begeleiding krijgen. Toch viel ook hier mijn mond van verbazing open. Toen ik aan een van de kinderen (middelbare school, VWO) vroeg wie van de apostelen de leider was, zei hij na enig nadenken: Mohammed? Mohammed! Lieve hemel, als in een gezin waarin de kerk nog een rol speelt de kinderen al met die gedachte rondlopen, hoe zal het dan zijn bij gezinnen waar de band met de kerk doorgeknipt is? Want dat is bij de meeste gezinnen toch het geval. Ola, wat moet de huidige generatie volwassenen zich schamen dat we de jongeren zoveel onthouden. Het idee dat godsdienst alleen maar tot geweld leidt is een schrikbarende generalisatie die velen gevangen houdt in afstandelijkheid, met dank aan de Islam.

Wat de moraal van het verhaal betreft, eerlijkheid duurt het langst, dat geldt ook op nationaal niveau. Al zijn de gevolgen soms heel verschillend. Onze premier mag blijven, de burgemeester van Maastricht niet. Maar ja, al duurt eerlijkheid het langst, eerlijkheid op het laatst wordt niet altijd meer gewaardeerd...