Wat een dag! Eerst de afscheidsmis van Christel Priems, de parochiesecretaresse. Daarna een Tridentijnse Mis in de andere kerk, vervolgens naar het Willem II-stadion en 's avonds weer naar de Emmauskerk voor de muzikale avond over het Weihnachtsoratorium.

Dit was echt een zondag waarop je als priester drie keer in het rond draait, van vroomheid naar vermaak en dan nog twee keer. Flexibiliteit is toch wel een hoofdvereiste voor mensen die geroepen zijn tot parochiepastoraat. Dat is in een klooster anders. De dag begon met een gezongen Mis. We namen afscheid van Christel Priems, die jarenlang gewerkt heeft voor de parochie. Haar houding van 'aanpakken en niet zeuren' heeft ons goed vooruit geholpen. Na de Mis was een receptie. Ik had gehoopt dat die wat drukker bezocht zou zijn. Zou de koopzondag daar debet aan zijn?

In de andere kerk (Margarita Maria) hadden we voor de eerste keer een Tridentijnse Mis op zondag. Kenmerkend is het plechtige karakter van de liturgie, met heel veel extra woorden en gebaren die verdwenen zijn uit de nieuwe Mis. De priester dialogeert met de misdienaars, in het Latijn, en draait zich om om het volk op te roepen tot gebed. Bij de koffie waren er veel positieve reacties te horen. Helaas kon ik niet lang blijven, want ik was die middag te gast bij Willem II.

Eerst een hapje eten aan de tafel van Peter de Laat en zijn compagnon. Dat voorrecht hebben normaal alleen zakenpartners of werknemers. De trainer kwam na het eten de formatie doornemen. Voordat we naar de box gingen, sprak een woordvoerder de hoop uit dat het gunstig zou uitvallen dat pastoor Schilder erbij was. Nou, dat was niet zo. We hebben flink verloren! Wellicht hebben er meer pastoors van Roda gebeden om de zege. Het was beklemmend hoe de laatste 20 minuten alle courage uit het voetbalteam gezogen werd. Met een omgekeerd effect bij de tegenstanders.

Terug in de box werd de teleurstelling al borrelend weggemasseerd. Daarna weer verder. Onze gastheer nam ons (ik had nog een Chileense student meegebracht: Fernando Rodrigo Quebedo de Callegas) mee naar de verschillende ruimtes die het stadium rijk is. De bestuurskamer gonsde van de opwinding. 1-3! Een enkeling knipperde met de ogen om daar een geestelijke te zien, maar dat duurde niet lang. Even met de voorzitter gepraat, die aangaf dat hij het bestuurswerk om niet deed. En dat Willem II de oudste club in het Nederlandse betaalde voetbal is. Er gaat veel geld om in het voetbal, maar evenveel gratis inzet. Dat had ik me niet gerealiseerd. Het is een wereld op zich, met een brok psychologie. Een bal in de goal juichen, dat fenomeen hoor je niet op tv. Maar hoe snoeihard een fluitconcert aankomt ook niet. Heel dom eigenlijk om te fluiten tegen spelers van je eigen club. Het maakt het alleen maar erger. Maar zo werkt de massa. Je wordt als speler meteen afgerekend bij voetbal. Daar moet je tegen kunnen. Misschien dat daarom de salarissen zo hoog zijn.

Na de bestuurskamer op naar de aula met live-muziek. Ik heb maar twee mensen zien dansen. Dat zal normaal wel anders zijn. 'Het bidden heeft niet geholpen, pastoor!' Maar ook: 'Ik hoop dat u de volgende keer meer te zien krijgt.' Die volgende keer zal er ongetwijfeld komen. En ik bid om een goede teamspirit. Als het waar is dat Willem II de ziel van de stad is, is daar alle reden toe. Al wil ik natuurlijk liever dat de kerken weer de ziel van de stad worden. Laat Willem II dan 'het hart' van de stad zijn.

Na het voetbalgebeuren op naar Bach. Ik wist niet dat Bach zo'n moeilijke man was. Hij schijnt het uiterste van zijn musici te hebben gevraagd. Dat komt niet overeen met het beeld van de goedmoedige huisvader van een groot gezin. Wel met het beeld van een harde werker. Dag en nacht was hij met zijn muziek bezig. Boven zijn partituren schreef hij steevast: 'Iesu, iuva me' (Jezus, help mij) en onderaan: 'Soli Deo gloria' (Alleen aan God de eer). Dat was geen vrome frase. Bach wilde met zijn muzikale talent God eren. Hij heeft dit talent danig vermenigvuldigd. Het schijnt wel dat hij drie jaar na zijn dood min of meer vergeten was, totdat in de 19e eeuw zijn muziek weer boven tafel werd gehaald. Ongelofelijk! Als zaad heeft zijn werk liggen rijpen in de grond. Nu zijn de vruchten niet meer weg te denken. Het is helemaal goedgekomen met de muziek van Bach. Dat zal ook het geval zijn met Willem II, zoals het stilaan eveneens goed aan het komen is met de Tridentijnse liturgie.