'Word eens wakker, meneer Knevel!' Reactie: 'Word eens reëel, meneer Wilders!' Deze woorden vormden het vlammend hart van het gesprek tussen genoemde heren bij 't Elfde Uur.

Ik moet het Andries meegeven dat hij Geert aan tafel krijgt. Dat kan niet iedere journalist zeggen. Dat was al zo met Fortuyn. De laatste keer dat die bij Knevel te gast was, zat ik er ook. Maar dan in het publiek, vanwege een werkbezoek van het Seminarie. Toen opgemerkt werd dat er ook katholieke priesterstudenten in de zaal zaten, zei Fortuyn: 'O wat leuk, énig!' De charme.

Knevel verweet herhaaldelijk Wilders de harde toon jegens islamieten. Maar juist hierdoor kreeg hij een tik van Wilders: 'Word eens wakker, meneer Knevel!' Als iemand dat tegen je zegt, is dat een hard verwijt; je hebt al die tijd zitten slapen! Maar Knevel deed hetzelfde: 'Word eens reëel, meneer Wilders.' Ik weet niet welk verwijt erger is. Ik vond het niet erg dat ze elkaar in de haren vlogen. Het ging om de kern van wat veel mensen in Nederland bezighoudt, en in Europa: Is het echt zo erg met de islam? Ja, het is heel erg, roept de één. Het valt wel mee, roept de ander. Net als bij de discussie over het klimaat.

In de parochie leeft de discussie niet erg, noch over het milieu noch over de islam. Althans, er wordt niet veel over gepraat. Maar de Reeshof is dan ook een  wijk met veel groen en overwegend autochtone bewoners. Even terug naar het Elfde Uur. Ik had verwacht dat Knevel zou komen met inhoudelijke punten. Maar hij bleef steken bij 'die harde toon'. Wel hield hij een pleidooi voor de oplossing van locale problemen. Waar onder christenen volgens mij meer vragen over leven is het beroep op de joods-christelijke traditie. Het vrijheidsbegrip van de PVV is nog ongedefinieerd. Het kan alle kanten op. Daarom heeft niemand (nou ja) er problemen mee, want iedereen wil vrij zijn. De vrijheid van de PVV heeft zeker te maken met de joods-christelijke traditie, maar daarmee is ze nog niet gefundeerd in die traditie. Nogal wat ethische punten van het programma zijn eigenlijk paars. Dat merkte internetpublicist Brouwers al eerder op.  Bijvoorbeeld als het gaat over het homohuwelijk, over stamcelonderzoek of over de rechten van dieren; het is een continue voortzetting van de paarse kabinetten. Al is het laatste niet echt paars te noemen.

Vorige week had ik hierover een gesprek over met Lucas Hartong, de vijfde Europarlementariër voor de PVV in Brussel. Hartong is zelf ook christen. Wie geïnteresseerd is in deze materie, verwijs ik naar het Katholiek Nieuwsblad van januari.

Ik wil afsluiten met een pakkend moment in de week. Bij de gebedsbijeenkomst ter ere van frater Andreas (www.fraterandreas.nl). Ik gaf zelf de inleiding dus moest ik iets eerder aanwezig zijn. Bij het graf van frater Andreas kwam een oude man naast me staan. Hij schuifelde vooruit met een wandelstok. Tot mijn verbazing knielde hij neer. Op één knie. Op twee knieën. Met zijn hand raakte hij het graf van frater Andreas aan. Een minuut lang, het hoofd naar beneden gebogen in gebed. Toen moest hij overeind komen. Dat ging niet. Het is dat ík er stond, anders was de vrome man waarschijnlijk niet meer overeind gekomen! Deze man, een frater, was misschien een beetje onverstandig, maar hij sliep niet. Hij was wakker. En zijn geloof was niet irreëel. Heel reëel juist. Het heeft me geraakt. Ik hoop dat ze later niet van me zeggen dat ik niet wakker was of dat ik niet reëel was. Of beter nog: ze mogen het wel zeggen, maar ik bid dat het niet zo is...

Heer, maak mij wakker om in U de wereld reëel te zien. Amen.