Om 15.00 uur was het zover: de fietsbedevaarders vertrokken van de Emmauskerk richting Heikant, waar het heiligdom gelegen is van de zalige Petrus Donders. Ze kregen van mij de zegen met wijwater en daar gingen ze!

Onder hen was een kleine vent die met zijn fietsje ook meeging: Dylan. Zijn moeder vroeg nog of hij eventueel met de auto meemocht als hij moe werd. Maar neen, Dylan trapte op zijn best. Waar het kon, reed ik als bezemwagen achter de fietsers aan en ik zag Dylan op de pedalen heen en weer zwaaien. 

Helaas kon ik zelf niet fietsen, vanwege de recente operatie. Met het processiekruis, twee flambouwen, de liturgische gewaden en fourage voor onderweg op de achterbank, reed ik naar de Hasseltste kapel, waar Peerke Donders als kind vaak ging bidden. Daar zou de groep van de Margarita Mariaparochie aanhaken om vervolgens verder te fietsen. De tweede groep was een eenmansgroep, Jacques van Gool jr. Hij had wel lekkere cake bij zich voor de anderen. Bij het geboortehuisje van Peerke Donders voegden nog enkele autobedevaarders zich bij ons. Al met al een mooie groep.

We gebruikten de kruisweg van Mgr. De Bekker uit Paramaribo, geïnspireerd op het leven van Peerke Donders. De tekst was enkele uren eerder per mail aangekomen op het secretariaat! Net op tijd. Biddend en zingend trokken we van statie naar statie. De zon hing al laag en de kastanjebladeren begonnen van de bomen te vallen. Het stof van de nieuwbouw (een museum) waaide op. Een feeëriek geheel. Totdat er ook enkele kastanjes naar beneden begonnen te vallen. Terwijl we herdachten dat Veronica Jezus' aangezicht afdroogde, werd Gerard Bakkers op het hoofd getroffen. Gelukkig kon hij er om lachen. En Dylan? Dylan liep met een tak in de hand her en der tikjes te geven aan  banken en bomen. Wat hij er allemaal van in zijn hart zal bewaren, is een geheim. Waarschijnlijk meer dan wij volwassenen denken. Zo zei de jongste zoon van onze diaken onlangs, bij een schilderij van Peerke Donders: 'Ah! Die ken ik; dat is Peerke Onweer'. 

Een indringende statie: Jezus valt voor de derde maal onder het kruis. De stilte neemt toe. De beschrijving van het lijden der zieken op Batavia, verlicht door pater Donders, was indringend. Met het Stabat Mater erbij: 'Wie toch die niet wenen zoude, zo hij 't bitter leed aanschouwde dat Maria's hart verscheurt.' Daarna de ontkleding van Christus, de kruisiging en het sterven. Hoog op de Calvarieberg werd het Corpus beschenen door de laatste zonnestralen. Eronder een schare van gelovigen, jong en oud, zingend en meelevend.

De misdienaars gingen verder, in het wit, met flambouwen en kruis. Alex en Remko, met Danique, onze nieuwste misdienaar. Dylan sloeg het op een afstand gade. Toen moest hij weer op de fiets. Hij wilde graag drinken, maar de picknickplaats lag verderop. Op de herdgang bij de Heikant kwamen de lunchpakketten te voorschijn. Zelfs voor Tilburgers is die plaats relatief onbekend. Het is als een dorp in de stad, zonder flats of drukke wegen.

Tenslotte gingen we naar de Goirkese kerk, die vanwege Open Monumentendag toegankelijk was. Dankzij Thomas Bedaux en de koster van 't Goirke bleef de kerk wat langer open voor ons als bedevaartgangers. Ofschoon er toch al 1.500 bezoekers geweest waren. De doopvont waarin Peerke Donders gedoopt is, was tijdelijk opgeborgen. Maar de vensters en schilderijen lieten nog genoeg van hem zien. Er stond zelfs een Madame Toussaux-achtige Peerke Donders op het priesterkoor. Alsof hij ons verwachtte. Dylan vond het allemaal prachtig. Maar toen de bezichtiging ten einde liep was hij zoek. 'Wie heeft Dylan gezien?' Het duurde gelukkig niet lang of de groep was weer compleet. En Dylan hoefde voor de terugreis niet in de auto. Hij ging fietsen, naar de Reeshof. Hij was volgens zijn moeder nog lang niet moe. Het was zijn eerste lange fietstocht. Bravo, Dylan! Je hebt het heel goed gedaan. Peerke Donders zal je zegenen. Hij zal je helpen om aan anderen te vertellen over Jezus. Over Jezus, dankzij wie geen last te zwaar is.

Het pastorale jaar is nu echt begonnen. Morgen het feest van Kruisverheffing. We gaan de Heer tegemoet, met onze zalige stadgenoot, wiens leven erin bestond te bidden, zieken te bezoeken en verzorgen, de sacramenten toe te dienen en 's avonds aan de oever van de rivier wat tot rust te komen of te lezen op zijn kamer. Dikwijls trof men hem ook 's nacht buiten aan, op het kerkhof. Daar bad hij met uitgestrekte armen, in de vorm van een kruis. Hij bad voor zijn zieken, opdat er geen één verloren zou gaan. Bid voor ons, zalige Peerke Donders, opdat ook van ons niemand verloren gaat.